بازتاب آموزه هاي تعليمي در آيينه اشعار حكيم شيخ حسين شهرت شيرازي

شعر و ادب تعليمي، يكي از كهن ترين و گسترده ترين انواع ادبي فارسي است كه دلنشين ترين آموزه هاي ناب اخلاقي ، عرفاني و مذهبي را در ادوار شعر فارسي، به مخاطب عرضه داشته تا در راه رستگاري خويش گام بردارد. هر چه از آغاز شكل گيري ادب فارسي فاصله مي گيريم، بر اساس تأثير پذيري شعرا و نويسندگان از قرآن و احاديث ، بسامد آموزه هاي تعليمي نيز در آثارشان زياد است. حكيم شيخ حسين شيرازي متخلص به شهرت از شعراي گمنام بنام سبك هندي و عصر صفوي است. آموزه هاي تعليمي اشعار شهرت، با تأسي از پيشينيان، به سه طريق مطرح شده است: نخست اينكه: نوع انسان را مورد خطاب قرار مي دهد. دوم اينكه: خطاب خود شاعر است، امّا منظور مخاطب است. سوم اينكه: فرد خاصي را مورد خطاب قرار نداده و غير مستقيم آموزه هاي تعليمي را به مخاطب گوشزد مي كند. در اين پژوهش با روش توصيفي- تحليلي و بهره گيري از منابع كتابخانه اي، اكثر آموزه هاي تعليمي در كلّ اشعار شهرت استخراح و مورد بررسي واقع شده است. نتيجه پژوهش نشان مي دهد كه در اشعار شهرت، با تأسي از شعراي سبك هندي، بسامد آموزه هاي تعليمي- اخلاقي، بيشتر از آموزه هاي تعليمي- عرفاني و بسامد آموزه هاي تعليمي- عرفاني هم بيشتر از آموزه هاي تعليمي- مذهبي است. در اشعار وي، بخصوص غزليّات، با تأسي از شعراي سبك هندي، آموزه هاي تعليمي به دليل ارتباط افقي ابيات غزل و استفاده از تمثيل( اسلوب معادله) بازتاب بسيار گسترده اي دارد.