بررسي تاثير نانوذرات اكسيد نيكل بر استرس اكسيداتيو سلولي در ماهي ‏Carassius auratus

پركاربردترين نانوذرات، نانوذرات اكسيدفلزي هستند كه باتوجه به كاربرد گسترده در حيطه‌هاي مختلف و افزايش انتشار آنها، تاثير بالقوه‌اي بر محيط زيست و موجودات آبزي دارد. اين تاثير به‌واسطه افزايش نسبت سطح به حجم آنها، افزايش واكنش‌پذيري شيميايي و زيستي مي‌گردد كه منجر به افزايش توليد راديكال‌هاي آزاد، اختلال در اكسيداسيون و احياء و بروز آسيب اكسيداتيو و بيماري مي‌گردد. اين پژوهش با هدف بررسي اثر اكسيداني نانوذره اكسيدنيكل در ماهي Carassius auratus مي‌باشد كه مي‌تواند افق جديدي را در رابطه با چالش‌هاي موجود در محيط‌هاي آبي باز نمايد. گروه‌هاي مورد مطالعه شامل گروه شاهد، گروه تيمار با نانوذره اكسيدنيكل (30ميلي‌گرم) مي‌باشد. هر تيمار با سه تكرار هركدام شامل 12ماهي در هر تكرار بودند. پس از پايان دوره نمونه‌هاي كبد جدا و جهت بررسي آسيب‌هاي اكسيداتيو جمع‌آوري شدند. سطح تام آنتي‌اكسيدان، MDA، گلوتاتيون و آنزيم‌هاي آنتي‌اكسيداني كاتالاز، گلوتاتيون S- ترانسفراز و سوپراكسيدديسموتاز در تمام گروه‌ها اندازه‌گيري شد. نتايج نشان داد كه تيمار با نانوذره اكسيد نيكل سبب كاهش سطح آنتي‌اكسيدان تام و افزايش سطح MDA در گروه تيمار با نانوذره اكسيد نيكل شد. اين نتايج شواهد محكمي از القاي استرس اكسيداتيو سلولي ناشي از قرار گرفتن در معرض نانوذره اكسيد نيكل را نشان داد. همچنين با مقايسه تيمارهاي كنترل و تيمار نانوذره اكسيدنيكل مي‌توان چنين نتيجه گرفت كه رويارويي بلندمدت با نانوذره اكسيد نيكل مي‌تواند موجب تشديد آسيب‌هاي اكسيداتيو واردشده به بافت كبد ماهيان گردد.