نمود مؤلف در اسطوره ‏پردازي صائب تبريزي

صائب تبريزي، شاعر بزرگ مكتب اصفهان، در خلق اشعار خويش توجهي ويژه به اسطوره‏ها داشته و از بسياري از شخصيت‏هاي اساطيري براي بيان مفاهيم و مضامين خود بهره برده است. او در كنار شيوۀ معمول و مرسوم اسطوره‏پردازي، رويكردي متفاوت را نيز در تلميح‏آوري در آثار خود به نمايش مي‏گذارد. وي از زاويه‏اي نامتعارف به اساطير نگريسته و طرزي ديگر را در پرداختن به آن ها برگرفته است. بخش عمدۀ اين نوع نگاه را مي‏توان برخاسته از درك و دريافت متفاوت شاعر نسبت به جايگاه خويش و واقعيت پيرامون دانست. نوشتار حاضر، با اتخاذ نظريه‏پردازي داده‏بنياد به عنوان روش تحقيق، انحاء بروز اين دريافت متفاوت را در اسطوره‏پردازي صائب مي‏كاود و چگونگي خودارجاعي و بازنمايي شاعر به عنوان آفرينندۀ اثر را در اين شيوۀ پرداختن به اسطوره‏ها به بررسي مي‏نشيند. اين پژوهش، تلميحات صائب را نمايندۀ خودآگاهي شاعر دانسته و اسطوره‏پردازي او را نمودي از نگاه فردي و ويژۀ وي يافته است، نگاهي متأمل و آميخته با واقع‏گرايي و انسان‏مداري كه افسانۀ محض را نپسنديده و نپذيرفته، و سعي در تغيير آن دارد.