بررسي انديشه هاي كلامي مولوي كرد

عبدالرحيم تاوه گوزي، مشهور به مولوي كرد و متخلتص به معدوم ( 1882 - 1806 م)، بدون ترديد از بزرگترين شاعرانِ كرد زباني است كه نه تنها در هنر شاعري، بلكه در عرفان و كلام و تفسير و حديث نيز از عدادِ دانشمندان روزگار خود به شمار ميرفته است. تجربه هاي او در ميدانهاي شعر و كلام اسلامي، ميزان توانمندي او را در اين دو حوزه به خوبي روشن مي كند. او سه منظومه به زبانهاي فارسي، كردي و عربي در علمِ كلامِ اسلامي سروده است. بيشتر انديشه هاي وي برگرفته از كلام اشعري است كه بر اساس حديثي از پيامبر(ص)، در تعريف ايمان، احسان و اسلام، در منظومه- هايش تشريح كرده است. اين مقاله كه به روش توصيفي-تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه اي نوشته شده، حاكي از انديشه هاي كلامي مولوي به ويژه در منظومه عربي « الفضيله »است. نتايج پژوهش نشان از آن مي دهد كه بيشتر باورهاي كلامي مولوي برگرفته از كلام اشعري است و در برخي موارد، چون: جبر و اختيار، خلافت و امامت، و كلام الهي، ديدگاههايِ تا حدودي متفاوت دارد.