غني سازي دروس معارف اسلامي با استفاده از مدل يادگيري تلفيقي انعطاف پذير و تاثير آن بر رضايت تحصيلي و يادگيري خود راهبر دانشجويان

هدف: هدف پژوهش حاضر غني‌سازي دروس معارف اسلامي با استفاده از مدل يادگيري تلفيقي انعطاف پذير و تاثير آن بر رضايت تحصيلي و يادگيري خود راهبر دانشجويان علوم پزشكي اسدآباد (مطالعه موردي: درس فرهنگ و تمدن اسلامي) بود. روش: روش‌ پژوهش نيمه‌آزمايشي از نوع پيش-آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه‌ آماري پژوهش را كليه دانشجويان كارشناسي دانشگاه علوم‌پزشكي اسدآباد در سال تحصيلي 402-1401 تشكيل دادند. از بين جامعه فوق 90 نفر از دانشجويان كارشناسي كه درس فرهنگ و تمدن اسلامي را در نيمسال اول سال‌تحصيلي اخذ كرده بودند با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس به عنوان حجم نمونه انتخاب و سپس نمونه منتخب به صورت تصادفي در قالب گروه‌هاي آزمايشي و كنترل (هر گروه 45 نفر) قرار گرفتند. مشاركت‌كنندگان گروه آزمايش به مدت يك ترم تحصيلي از رويكرد يادگيري تلفيقي انعطاف پذير و گروه كنترل از روش متداول بهره‌مند شدند. ابزار گردآوري داده‌ها پرسشنامه‌هاي‌ رضايت از تحصيل لنت و همكاران (2007) و فيشر، كينگ و تاگو (2001) بود. به منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از شاخص‌هاي آماري توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد) و آمار استنباطي (تحليل كوواريانس چند متغيري) استفاده شد. يافته ها: تفاوت معناداري بين گروه آزمايش و كنترل در متغيّر رضاي ت تحصيلي و يادگيري خودراهبر وجود دارد. نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي پژوهش، غني سازي درس فرهنگ و تمدن اسلامي با استفاده از مدل يادگيري تلفيقي انعطا ف پذير، باعث افزايش رضايت تحصيلي و يادگيري خودراهبر دانشجويان علوم پزشكي مي شود