تأثير اسيد ساليسيليك و اسيد آبسيزيك بر شاخص‌هاي فيزيولوژيكي و بيوشيميايي مرتبط با سازگاري به سرما در زيتون تلخ (.Melia azedarach L

در پژوهش حاضرتحمل سرماي زمستانه درختان 5 ساله زيتون تلخ در پاسخ به كاربرد برگي اسيد ساليسيليك (SA) و اسيد آبسيزيك (ABA) در قالب طرح بلوك هاي كامل تصادفي بررسي شد. تيمارها شامل شاهد، ABA 100 ميكرومولار، SA 2 ميلي مولار و ABA100 ميكرومولار + SA 2 ميلي مولار بود. يك هفته پس از اعمال تيمارها، نمونه برداري از برگ ها و جوانه ها انجام شد. همچنين، تحمّل به سرماي زمستانه درختان تيمار شده و شاهد در دي و بهمن ماه بر اساس روش نشت يوني و تحت سه تيمار دمايي 6-، 12- و 18- درجه سانتي گراد ارزيابي شد. كاربرد SA + ABA به ترتيب سبب افزايش 42.4، 50.3 و 21.4 درصدي محتواي فنول، پروتئين و پرولين جوانه شد. همچنين، اين تيمار سبب كاهش 42.6، 36.1 و 37 درصدي نشت يوني، مالون دي آلدئيد و پراكسيد هيدروژن جوانه شد. در دي و بهمن ماه، كمترين ميزان نشت يوني مربوط به درختان محلول پاشي شده با تركيب هردو تنظيم كننده رشد بود. بيشترين فعاليت كاتالاز و آسكوربات پراكسيداز مربوط به تيمار ABA به تنهايي بود. با اين حال، بيشترين فعاليت گاياكول پراكسيداز مربوط به تيمار SA + ABA و كمترين فعاليت اين آنزيم ها مربوط به شاهد بود. بيشترين محتواي ABA و كمترين محتواي اسيد جيبرليك درون زاد مربوط به تيمار SA + ABA و كمترين محتواي اين هورمون ها مربوط به شاهد بود. محتواي پوتريسين، اسپرمين و اسپرميدين درختان تيمار شده با SA + ABA به ترتيب 33.3، 16.9 و 9.37 درصد بيشتر از شاهد بود. در كل كاربرد ABA و SA توانست با ايجاد تغييرات فيزيولوژيكي و بيوشيميايي منجر به افزايش تحمّل به سرما در زيتون تلخ شود.