چگونگي بهره‌برداري آيين بودا از ظرفيت رنج در تبيين انسان‌شناسي و استلزامات آن

مواجهه اديان با مقوله رنج داراي جوانب مختلفي است كه از منظرهاي گوناگون به آن پرداخته شده است. در اين پژوهش به شيوه توصيفي ـ تحليلي به بررسي چگونگي استفاده آيين بودا از ظرفيت رنج در تبيين و تشريح جوانب انسان‌شناسانه مي‌پردازد. در اين مقاله رويكردهاي مختلف آيين بودا در بهره‌برداري از ظرفيت رنج براي تبيين و توصيف دامنه‌هاي گسترده‌اي از ويژگي‌هاي انساني مطرح مي‌شود. همچنين در ادامه به استلزامات انسان‌شناختي اشاره مي‌گردد و بيان مي‌شود كه نسبت رنج با طبيعت انسان چگونه است و وجود رنج چه نسبتي با اختيار انسان دارد. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه بهره‌برداري آيين بودا از ظرفيت رنج، به‌مثابه يك ابزار مؤثر در تبيين انسان‌شناسي است و اين آيين اعتقاد دارد كه رنج نه‌تنها جزء حتمي زندگي، بلكه فرصتي براي تحول است. در اين راستا، آيين بودا رنج را به دو دسته طبيعي و غيرطبيعي، و اختياري و غيراختياري تفكيك مي‌كند و نتيجه تحمل رنج را رسيدن به نيروانه مي‌داند.