رويكرد چين به نهادهاي بين‌المللي

در طول چند دهۀ اخير، چين براي تكميل قدرت همه‌جانبۀ خود، بر منابع پرشمار قدرت، به‌ويژه منابع جديد آن متمركز شده است؛ ازاين‌رو، نهادهاي بين‌المللي براي اين كشور در سطح منطقه‌اي و بين‌المللي اهميت فزاينده‌اي پيدا كرده‌اند. پرسشي كه در اين پژوهش در پي پاسخ‌گويي به آن هستيم، اين است كه «چرا چين، مشاركت خود را در نهادهاي بين‌المللي افزايش داده‌ و درصدد خلق نهادهاي جديد، به‌ويژه نهادهاي اقتصادي و مالي است؟» در پاسخ به اين پرسش، فرضيۀ پژوهش حاضر، مبتني‌بر اين گزاره است كه «چيني‌ها براي تغيير و تقويت جايگاه بين‌المللي خود ازيك‌سو و تغيير در ترتيبات امنيتي و اقتصادي جهاني ازسوي‌ديگر، با رويكردي غيرتهاجمي و مسالمت‌آميز اقدام به مشاركت در نهادهاي بين‌المللي و در برخي موارد، اقدام به خلق نهادهاي منطقه‌اي و بين‌المللي (مانند سازمان همكاري شانگهاي، بريكس، و بانك سرمايه‌گذاري زيرساخت آسيايي) كرده‌اند». اين رويكرد كه برآمده از غلبۀ رويكرد عمل‌گرايانه در سياست خارجي چين است، سه مرحلۀ امتناع، مشاركت، و نهادسازي در عرصۀ بين‌المللي را دربر مي‌گيرد. روش به‌كاررفته در اين پژوهش، توصيفي‌ـ‌تحليلي است كه با استفاده از منابع كتابخانه‌اي و اينترنتي انجام شده است.