آگاهي هايي درباره انواع زمين در كشاورزي سنتي ايران

صنعتي شدن در نيمه دوم قرن بيستم، بيشترين آسيب را به بخش كشاورزي كشورهاي جهان سوم رساند، زيرا ايشان روش هاي بومي، كهن، سازگار با محيط و آزمون پس داده‌ خود را رها كرده و به استفاده از الگوهاي وارداتي كاشت، داشت و برداشت- بدون هيچگونه تناسبي با محيط خود- روي آورده بودند؛ كه اين جابجايي در كوتاه مدت، كاهش بازده توليد و در بلند مدت، فرسايش خاك و تخريب شديد محيطزيست را براي اين كشورها به همراه داشت. در نهايت در دهه هاي پاياني قرن بيستم راهكاري براي حل اين ناهماهنگي و مشكل پيشنهاد شد كه عبارت بود از اهميت دادن به دانش بومي و تلاش در تلفيق آن با دانش رسمي. در اين مقاله با استفاده از اسناد كتابخانه اي و بر اساس يافته هاي ميداني به اين موضوع پرداخته شده است كه خاك و انواع آن در نزد كشاورزان ايراني چه جايگاهي داشته و ايشان از چه شيوه ها و روش هايي بهره مي برده اند كه در اين چند هزار سال، زمين هاي كشاورزي را از باردهي و توان نينداخته اند؛ در حالي كه در چند دهه گذشته، چه در ايران و چه در غرب، با شيوه هاي مدرن كشاورزي و به ويژه با كودهاي شيميايي، ميليون ها هكتار زمين داير كشاورزي، باير و رها شده است.