نگرشي در منطق ايجاد گفتمان ضدتروريسم روسيه پس از يازده سپتامبر

پس از رويداد يازده سپتامبر در سال 2001، كنشگران در نظام بين‌الملل ناگزير، به جهت‌گيري‌هاي ويژه‌اي در رويارويي با پديدۀ تروريسم روي آوردند. روسيه تروريسم را به عنوان خطري آشكار براي امنيت ملي خود ارزيابي كرد و مانند بسياري از كشورهاي داراي اقليت مسلمان، در مورد پيوستن برخي از شهروندان مسلمان از بخش‌هاي گوناگون روسيه به گروه‌هاي تروريستي، دغدغه‌هاي امنيتي فراواني دارد. افزون بر اين، روسيه همواره نگران گسترش و نفوذ تروريسم و آسيب‌هاي برآمده از آن در كشورهاي آسياي مركزي و قفقاز است. بنابراين، با خوانش  متفاوت از تروريسم، نوعي گفتمان ضدتروريستي هماهنگ با منافع خود پي‌ريزي كرده است. اين پژوهش با بهره‌مندي از دو رويكرد توصيفي ـ تحليلي و علّي به دنبال يافتن پاسخي براي اين پرسش است: «چه گزينه‌هايي موجب ايجاد و شكل‌گيري راهبرد ضدتروريسم روسيه پس از رويدادهاي يازده سپتامبر شد؟» در پاسخ به اين پرسش، پژوهش پيش رو مدعي است كه راهبرد ضد تروريسم روسيه پس از يازده سپتامبر، پيرامون ايدۀ بنيادي رويارويي با اسلام‌گرايي افراط‌گرا ايجاد و استوار شد و دست‌آويز مداخلۀ روسيه با هدف تأمين امنيت آن در كشورهاي پيرامون شد. نويسندگان با بهره‌گيري از چارچوب نظري تحليل گفتمان لاكلا و موفه و شناسه‌هاي اساسي آن انجام شده است. يافتۀ بنيادين آنان است كه پس از يازده سپتامبر و با گسترش انديشه‌هاي افراط‌گرا و اسلام‌گرايي افراط‌گرا در جهان، جلوگيري از پيوستن اقليت‌هاي مسلمان داخلي روسيه به سازمان‌هاي افراط‌گرا و تروريستي يك اولويت اساسي و امنيتي براي روسيه ارزيابي مي‌شود.