اثربخشي زوج درماني شخصيتي- سيستمي بر آشفتگي زوجي و تمايزيافتگي زنان داراي اختلال افسرده

هدف پژوهش حاضر اثربخشي زوج درماني شخصيتي- سيستمي كتل بر آشفتگي رابطه زوجي و تمايزيافتگي زنان داراي اختلال افسرده بود. طرح پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش حاضر زنان افسرده در تابستان 1399 در شهر اروميه بودند كه به يكي از سه مركز مشاوره و خدمات روان-شناختي پندار، روان بنيان و بهراز مراجعه كرده بودند كه از ميان آن‌ها تعداد 30 نفر با توجه به مصاحبه ساختار يافته بر مبناي راهنماي تشخيصي و آماري اختلال‌هاي رواني و نمره‌هاي برش 20 تا 28 در آزمون افسردگي بك به صورت نمونه‌گيري هدفند انتخاب شده و در دو گروه آزمايش (15 نفر) و گروه كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. براي جمع‌آوري داده‌ها از مقياس افسردگي بك (2001)، پرسشنامه تمايزيافتگي اسكورن (2003) و آشفتگي رابطه زوجي براتي و ثنايي (1394) استفاده شد. تجزيه و تحليل داده‌ها با روش آماري تحليل كوواريانس چندمتغيره انجام گرفت. نتايج پژوهش نشان داد كه زوج‌درماني شخصيتي- سيستمي بر آشفتگي رابطه زوجي و تمايزيافتگي در زنان داراي اختلال افسرده تأثير دارد و آشفتگي رابطه زوجي را به طور معناداري كاهش داده و ميزان تمايزيافتگي را افزايش مي‌دهد. بنابراين توجه به زوج درماني شخصيتي- سيستمي نقش مهمي در كاهش آشفتگي رابطه زوجي و بهبود تمايزيافتگي زنان داراي اختلال افسرده دارد.