الگوي مشاركت مراكز فكري در فرايند سياست‌گذاري امنيت ملي جمهوري اسلامي ايران

اين مقاله در پي ارائه الگوي مطلوب مشاركت مراكز فكري راهبردي در فرايند سياست‌گذاري امنيت ملي ج.ا.ا، است. ماهيت اصلي پژوهش كيفي و رويكرد آن تركيبي اكتشافي و روش تحقيق آن موردي زمينه‌اي است. در بخش كيفي، با صاحب‌نظران و خبرگان حوزه پژوهش به روش هدفمند كيفي (گلوله برفي) مصاحبه انجام شد. نتايج تحليل محتوا حاكي از فرواني 45 درصدي مشكلات شناختي در دو بخش سياست‌گذاران امنيت ملي و مراكز فكري است. نتايج تحليل آماري داده‌هاي پژوهش حاصل از پيمايش، ضمن برازش مناسب الگوي عبارت است از: ساختار پويا و غير سلسله مراتبي در مراكز فكري باارزش ميانگين رتبه‌اي (9.06)، درك واقع‌گرايانۀ مراكز فكري از ملاحظات عيني و عملي محيط شكل‌گيري سياست‌هاي امنيتي باارزش ميانگين رتبه‌اي (8.55) و پيش‌آهنگي مراكز فكري در شناسايي مسائل امنيتي نوپديد و در حال تكوين و ايجاد دغدغه و جهت‌دهي به نيازهاي سياست‌گذاران امنيتي باارزش ميانگين رتبه‌اي (5) به ترتيب مهمترين شاخص هاي ساختاري، شناختي وكاركردي الگوي مشاركت مراكز فكري راهبردي در فرايند سياست‌گذاري امنيت ملي است .