پيشگيري از وقوع بحران‌هاي مرزي و جنگ مبتني بر رويكرد مديريتي مقام معظم رهبري (بازه زماني ۱۴۰۱-۱۳۶۸)

بحران‌هاي مرزي و جنگ همچون: بحران خطرآغاز مجدد جنگ در پي ارتحال امام (ره) و اميدواري دشمنان به پايان كار انقلاب، جنگ اول و دوم خليج فارس، خروج آمريكا از افغانستان و حاكميت طالبان براين كشور و تحركات و درگيري نظامي آذربايجان با ارمنستان در نوار مرزي ايران، چنانچه با تدبير به هنگام رهبري و فرمانده كل قوا مبني بر تقويت آمادگي‌هاي دفاعي و در مواردي اعلام بي طرفي و عدم دخالت نظامي، پيشگيري نمي‌شد، ممكن بود صدمات جبران ناپذيري از سوي استكبار بر كشور وارد گردد. اين مقاله به دنبال پاسخ به آن است كه: رهبري نظام، چگونه از بروز بحران‌‌هاي مرزي و جنگ در دوره زعامت خود (1401-1368) پيش‌گيري كرده‌اند؟ روش انجام تحقيق به صورت توصيفي و تحليل مضمون و به شيوه‌ي كيفي مي‌باشد. در فرايند مقاله، پس از بررسي مفاهيم و ويژگي‌هاي بحران و مديريت بحران، بحران‌هاي مورد مطالعه بازخواني، سپس به تحليل مضمون تعداد نه سخنراني، مواضع، و بيانات مقام معظم رهبري و فرمانده كل قوا در مقطع بحران ها پرداخته شد. يافته‌ها بيانگر آن است كه، از ميان تعداد 78 مفاهيم و مضامين استخراج شده، تعداد 38 مضمون پايه‌اي، 34 مضمون سازمان‌دهنده و 6 مضمون فراگير شناسايي شد و برمبناي تفسير داده‌ها مي‌توان گفت فرمانده كل قوا با تكيه بر برخي مولفه‌هاي مديريتي خود همچون: دشمن‌شناسي، بصيرت‌ و آگاهي‌بخشي، مردم‌گرايي، استكبارستيزي، معنويت گرايي و اركان اجرايي و نظامي، توانستند از وقوع بحران‌هاي مرزي و جنگ در دوره‌ي زعامت خود پيشگيري نمايند و كشور و مردم را از آسيب‌هاي احتمالي دور نمايند.