كاركرد دين در عرصه‌هاي نظام‌سازي اخلاقي

نياز به طرح منسجم آموزه‌هاي ديني در ابعاد مختلف زندگي، متفكران مسلمان را به سوي ترسيم نظامات ديني كشانده است تا در مواجهه با مكاتب مختلف و در ارائه نظام‌هاي پاسخ‌گو نسبت به نيازهاي فرد و جامعه موفق‌تر عمل كنند. در اين رويكرد براي حفظ اصالت انديشه و امكان استناد آن به اسلام بايد سهم و كاركرد دين در عرصه نظام‌سازي را مشخص كرده، از افراط و تفريط دوري جست. در اين تحقيق تلاش شده با توجه به مباني كلامي، رسالت دين در اين عرصه را معلوم و توقع از آن در همين چارچوب مشخص گردد؛ همچنين چگونگي تأثير آموزه‌هاي ديني در انواع نظام‌سازي‌ها و خرده‌نظام‌ها خصوصاً در حوزه اخلاق بررسي شود. آنچه اين تحقيق به انجام رسانده، تعيين دقيق‌تر معناي نظام و مراد از نظام‌سازي است كه در اين كار از رويكرد موشكافي‌هاي بي‌جا در لغت و اصطلاح دوري شده و با تمركز بر جهت نياز به نظام‌سازي به تعيين قالب‌هاي لازم پرداخته شده است؛ همچنين با تكيه بر باور به جامعيت اسلام تلاش شده گستره بهره‌گيري از آموزه‌هاي قرآن و حديث براي ساخت هر شكل از نظام‌ها معلوم گردد.