جايگاه ساختار نحوي در پرداخت مضامين عرفاني در مثنوي (با تاكيد بر نسخه مصور موزه هنروالترز در بالتيمور آمريكا)

هدف در اين تحقيق، بررسي ساختارهاي نحوي در سه دفتر اول مثنوي است كه با روش جمع آوري كتابخانه اي و روش توصيفي و تحليلي به اين نتايج دست يافته است: مولانا به عنوان يكي از بزرگ‌ترين شاعران، نقش برجسته اي در امر جمله سازي و واژه سازي دارد. گاه با تركيب واژۀ بسيط با يك پسوند و پيشوند، گاه با تركيب آن با يك واژۀ ديگر، گاه با ساخت واژه به تبعيت از ساخت واژه در زبان عربي و گاه با باستان گرايي و هنجارگريزي هنر خود را به رخ مي كشد. عمده ساختارهاي نحوي شعر مثنوي مولانا در زمينۀ نوآوري در كاربرد واژگان و نبود باستان گرايي است كه با تغييرات نحوي، سبك علمي، ادبي و خطابي كه در بلاغت به كار مي رود؛ هويدا مي شود و همچنين علم معاني، بيان و بديع نيز آشكار مي كند. مولانا در اشعار خود از دستور و نحو به حوزۀ كاركردهاي بليغ و فصيح روي آورده است و حال، مقام مخاطب و موضوع سبب شده است كه اقسام كلام از ظاهر دستوري خود عدول كند و به كاركرد بلاغت جمله و كلام بيفزايد. همجنين مضامين عرفاني در قالب نگاره‌ها در نسخه مصور مثنوي معنوي نمود بارزي دارد.اهداف پژوهش:بررسي ساختارهاي نحوي در سه دفتر اول مثنوي معنوي.بررسي مضامين عرفاني در نسخه مصور مثنوي معنوي در موزه هنر والترز.سؤالات پژوهش:ساختارهاي نحوي در سه دفتر اول مثنوي معنوي چگونه است؟مضامين عرفاني در نسخه مصور مثنوي معنوي در موزه هنر والترز چگونه بازتاب يافته است؟