مضامين مشترك ابيات عربي كليله و دمنه، مرزبان نامه و تاريخ جهانگشا و همسان گويي و همسان انگاره ايي شاعران و نگارگران فارسي زبان

اعراب و ايرانيان به‌ويژه بعد از اسلام با يكديگر در ارتباط بوده‌اند و از نظر فكر و انديشه بر همديگر تأثيرگذار بوده‌اند؛ به‌خصوص در زمينه ادبيات كه فراتر از مرزها و محدوده‌هاي جغرافيايي در حركت است. اديبان ايراني و عرب به مضامين مشترك حكمي و اخلاقي و مسائل اجتماعي و... توجه خاصي مبذول داشته و با همسان‌گويي به اصلاح و بازنگري ادب خود پرداخته‌اند و بر غناي آن افزوده‌اند. استفاده گسترده شاعران پارسي‌گوي به‌خصوص در سده‌هاي نخستين همچون رودكي، فرخي، منوچهري، مسعود سعد و .. واقعيت غيرقابل انكار، تأثير و تأثر شاعران دو زبان را از يكديگر نشان مي‌دهد. پژوهش حاضر به روش توصيفي و تحليلي و با تكيه بر داده‌هاي منابع كتابخانه‌اي به رشتۀ تحرير درآمده است. مؤلفان كتب كليله و دمنه، مرزبان‌نامه و تاريخ جهانگشاي جويني، باتوجه‌به موضوعي كه درباره آن سخن رانده‌اند، از ابيات عربي و آيات و احاديث به‌عنوان شاهد و مثال، در تأييد مطلب خود، بهره برده‌اند. آن‌ها موضوعات اخلاقي و مسائل اجتماعي و توصيفات غنايي و همچنين عقايد عرفاني خود را با ذكر ابياتي داراي مضمون مشترك، آراسته‌اند و متن كتاب خود را استحكام و استواري خاصي بخشيده‌اند. اين همسان‌گويي به نگارگري اسلامي در دورۀ مورد بحث نيز بسط يافته است.اهداف پژوهش:بررسي ابيات عربي مشترك در كليله و دمنه، مرزبان‌نامه و تاريخ جهانگشا.بررسي همسان‌انگاره‌اي ميان نگارگران و شاعران فارسي‌زبان.سؤالات پژوهش:شاعران فارسي تا چه ميزان از متون نثر و ابيات عربي آن تأثير پذيرفته‌اند؟همسان‌انگاره‌اي ميان نگارگران و شاعران فارسي‌زبان چگونه است؟