اثربخشي مداخله مبتني بر تاب آوري و بخشش بر تحريك پذيري و رفتار يادگيري در قربانيان قلدري

هدف اين پژوهش بررسي اثربخشي مداخله مبتني بر تاب آوري و بخشش بر تحريك پذيري و رفتار يادگيري دانش آموزان قرباني قلدري بود. طرح پژوهش، نيمه‌آزمايشي از نوع پيش ‌آزمون_پس ‌آزمون با گروه كنترل و دورۀ پيگيري سه ماهه بود. نمونۀ پژوهش شامل 30 دانش آموز قرباني قلدري دورۀ متوسطۀ دوم شهرستان بستان آباد در سال تحصيلي1402- 1403 بود كه از طريق روش نمونه‏ گيري هدفمند انتخاب شدند. ابزار اندازه گيري پژوهش شامل پرسشنامۀ قلدري، مقياس تحريك پذيري و مقياس رفتار يادگيري  بود. مداخلۀ مبتني بر تاب آوري و بخشش در هشت جلسۀ 45 دقيقه اي و به صورت گروهي و با تفكيك جنسيت براي گروه آزمايش اجرا شد و گروه كنترل هيچ گونه آموزشي دريافت نكردند. براي تحليل داده ها از تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر و آزمون تعقيبي توكي و بونفروني استفاده شد. نتايج نشان دا د كه مداخلۀ مبتني بر تاب آوري و بخشش به طور معنا داري باعث كاهش تحريك پذيري و افزايش رفتار يادگيري دانش آموزان قرباني قلدري شده است؛ لذا با توجه به اين يافته ها استفاده از چنين برنامه هاي جامعي توسط مسئولان آموزش و پرورش در مدارس كل كشور توصيه مي شود.