اثربخشي طرحواره درماني بر خودكارآمدي جنسي، رضايت زناشويي و طرحواره‎هاي ناسازگار اوليه در زوجين با تعارضات زناشويي

مقدمه: مطالعه حاضر با هدف تعيين اثربخشي طرحواره درماني بر خودكارآمدي جنسي، رضايت زناشويي و طرحواره‎هاي ناسازگار اوليه در زوجين با تعارض زناشويي انجام شد.روش كار: اين پژوهش از نوع نيمه تجربي با طرح پيش آزمون، پس آزمون، پيگيري و گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل زنان مراجعه كننده به كلينيك‎هاي مشاوره شهر رشت بودند. روش نمونه گيري غربالگري و تصادفي ساده بود كه طي آن 30 نفر انتخاب شدند و به طور مساوي به دو گروه آزمايش و كنترل اختصاص يافتند. ابزار جمع آوري داده ها مقياس خودكارآمدي جنسي وزيري و لطفي كاشاني (1392)، رضايت زناشويي انريچ (فاورز و اولسون، 1989)، نسخه كوتاه پرسشنامه طرحواره‎هاي ناسازگار اوليه يانگ (1989) و مقياس تعارضات زناشويي ثنايي و براتي (1379) بود. پس از اجراي پيش آزمون، طرحواره درماني براي گروه آزمايش اجرا شد و گروه كنترل بدون دريافت مداخله درماني، در ليست انتظار قرار گرفت.نتايج: تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس نشان داد طرحواره درماني بر خودكارآمدي جنسي، رضايت زناشويي و طرحواره‎هاي ناسازگار اوليه در زوجين با تعارضات زناشويي موثر است (0/05 P).نتيجه گيري: طرحواره درماني مي‎تواند با تلفيق زوج درماني در طراحي دوره‎هاي درماني و همچنين اتخاذ تصميم گيري در راستاي تحكيم خانواده در مراكز مشاوره و خانواده درماني لحاظ شود.