تاثيرطرحواره درماني هيجاني گروهي بر ميزان خودكارآمدي و درد در بيماران مبتلا به رماتيسم مفصلي

مقدمه: مطالعات بيانگر تأثير عوامل روانشناختي و جسماني از قبيل خودكارآمدي و درد بر پيشرفت بيماري در بيماران رماتيسم مفصلي است؛ هدف اين مطالعه بررسي تاثيرطرحواره درماني هيجاني گروهي بر ميزان خودكارآمدي و درد در بيماران مبتلا به رماتيسم مفصلي بوده است. ‌‌روش كار: روش پژوهش حاضر نيمه آزمايشي ‌‌و طرح پژوهش بصورت پيش آزمون- پس آزمون- پيگيري با گروه گواه گسترش يافته ‌مي‌باشد. ‌‌جامعه آماري شامل كليه بيماران مبتلا به رماتيسم مفصلي مراجعه كننده به درمانگاه‌‌هاي روماتولوژي و بخش‌هاي روماتولوژي بيمارستان‌‌هاي شهر شيراز بود. ‌‌45 بيمار مبتلا به بيماري رماتيسم مفصلي،‌‌ ‌‌بصورت تصادفي در 3 گروه آزمايشي، ‌‌پلاسيبو و كنترل قرار گرفتند. ‌‌پرسشنامه‌هاي خودكارآمدي شرر و درد مك گيل،‌‌ ‌‌قبل از اجراي مداخله طرحواره درماني هيجاني گروهي، ‌‌پس از اجراي مداخله درماني و 3 ماه پس از اتمام مداخله درماني توسط هر سه گروه شركت كنندگان تكميل گرديد. مداخله طي 16 جلسه بمدت دو ساعت و نيم برگزار گرديد. ‌‌براي تجزيه و تحليل داده‌ها از روش‌هاي تحليل واريانس چند متغيره، تحليل واريانس يكطرفه، تست تعقيبي توكي، ‌‌آزمون مجذور كاي و تحليل واريانس با اندازه‌‌‌گيري مكرر استفاده گرديد. نتايج: نتايج نشان داد كه طرحواره درماني هيجاني بر افزايش ميزان خودكارآمدي و كاهش ميزان درد در بيماران مبتلا به رماتيسم مفصلي اثر معناداري داشت و اين اثر پس از پيگيري 3 ماهه ماندگار بود (0/005≥p).نتيجه‌گيري: طرحواره درماني هيجاني ‌مي‌تواند يك مداخله روانشناختي اثربخش براي كاهش درد وافزايش خودكارآمدي در بيماران مبتلا به رماتيسم مفصلي باشد. ‌‌