پيش‎بيني احساس خوشبختي زوجين بر اساس تمايز يافتگي خود و روابط موضوعي اوليه

مقدمه احساس خوشبختي زوجين به عنوان يكي از مهم‌ترين عواملي است كه مقدمه تربيت نسل آينده، بهزيستي رواني زوجين و استقلال خود افراد محسوب مي شود. پژوهش حاضر با هدف تعيين رابطه و پيش بيني احساس خوشبختي زوجين بر اساس تمايزيافتگي و روابط موضوعي اوليه انجام شد.روش كارﭘﮋوﻫﺶ از ﻧﻈﺮ ﻫﺪف، ﮐﺎرﺑﺮدي و از ﻧﻈﺮ روش ﺟﻤﻊآوري دادهﻫﺎ از ﻧﻮع ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﯽ بود. جامعه آماري پژوهش شامل زوج‎هايي بود كه به مدت 10سال زندگي مشترك داشتند و در زير يك سقف در شهر تهران زندگي مي‎كردند. از بين جامعه مذكور تعداد 150 زوج (300 نفر) به روش نمونه‎گيري در دسترس و با توجه به معيارهاي ورود و خروج به عنوان نمونه انتخاب شد و به پرسشنامه هاي ﺗﻤﺎﻳﺰﻳﺎﻓﺘﮕﻲ (اﺳﻜﻮورون، 1998)، كيفيت روابط موضوعي (بل و بل، 1995) و احساس خوشبختي (لنتز، 2010) پاسخ دادند. يافته هاي پژوهش با استفاده از آزمون همبستگي پيرسون و رگرسيون تحليل شد.نتايجنتايج ضريب پيرسون نشان داد كه ارتباط بين احساس خوشبختي زوجين با تمايز يافتگي خود و روابط موضوعي اوليه معني دار بود (p≤0/001). نتايج رگرسيون نيز نشان داد كه تمايز يافتگي خود و روابط موضوعي اوليه به ترتيب به ميزان 69 % و 74% و معني دار به پيش بيني احساس خوشبختي زوجين پرداختند.نتيجه گيريبر اساس تمايز يافتگي خود و روابط موضوعي اوليه مي توان به صورت مستقيم احساس خوشبختي زوجين را پيش بيني كرد؛ بنابراين با تقويت تمايزيافتگي و روابط موضوعي اوليه مي توان كيفيت زندگي زناشويي زوجين را بهبود بخشيد.