ارزيابي پايداري شهرستان‌هاي استان مازندران طي سال‌هاي 1385 و 1400

مديريت مطلوب شهري و منطقه‌اي و توازن در ميزان توسعه شهرها از مسائل پيشروي برنامه‌ريزان‌ شهري است. در همين راستا، هدف اصلي اين پژوهش سنجش پايداري اقتصادي و اجتماعي شهرستان‌هاي استان مازندران طي سرشماري سال‌هاي 1385 و 1400 است. پژوهش حاضر به لحاظ هدف از نوع كاربردي و به لحاظ ماهيت از نوع توصيفي-تحليلي است. روش تحليل كمي و نوع استدلال به كار رفته از نوع علي-قياسي است. داده‌ها و اطلاعات موردنياز با استفاده از آمارنامه‌هاي آماري و سرشماري 1385 و 1400 گردآوري شده است. جامعه آماري پژوهش به 30 نفر از اساتيد و خبرگان حوزه برنامه‌ريزي شهري به روش نمونه‌گيري هدفمند است. پايايي پرسشنامه با ا‌ستفاده از پيش‌آزمون و آزمون‌ آلفاي‌كرونباخ با ضريب 0.812 مورد تائيد قرار گرفت. براي تجزيه و تحليل داده‌ها و اطلاعات به‌دست آمده از مدل‌هاي بارومتر‌ پايداري، رادار، كپ‌لند و الكتر استفاده گرديده است. نتايج حاصل از تكنيك‌هاي سنجش پايداري نشان ‌داد شهرستان‌هاي ساري، بابل، آمل، قائم‌شهر، تنكابن و چالوس از رتبه‌هاي بالاتري در ابعاد پايداري برخوردارند. همچنين شهرستان‌هاي استان مازندران پايداري متفاوتي داشته است و معضل ناپايداري، از نظر اندازه بيش‌تر به شهرهايي با اندازه كوچك و متوسط و از لحاظ شاخص‌ها بيش‌تر به مسائل اقتصادي بازمي‌گردد. لذا مي‌توان با اجراي راهكارهاي حاصل از اين پژوهش، پايداري و توسعه‌يافتگي شهرها را فراهم ساخت.