بررسي روابط ساختاري بين سرمايه اجتماعي، چابكي دانشگاه و اعتماد سازماني با آمادگي كارمندان براي تغيير در دانشگاه: نقش واسطه‌اي سرمايه روان‌شناختي

هدف كلي از اين پژوهش مدل‏يابي رابطه‌ ساختاري سرمايه‌ اجتماعي دانشگاه، چابكي دانشگاه، اعتماد سازماني با آمادگي كارمندان براي تغيير با نقش واسطه‏اي سرمايه‌ روان‏شناختي در دانشگاه شيراز بود. جامعه‌ آماريهمه‌ كارمندان دانشگاه شيراز بودند كه با روش نمونه‏گيري تصادفي ساده 124 نفر به عنوان نمونه‌ پژوهش انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پنج پرسشنامه‌ سرمايه‌ اجتماعي، چابكي دانشگاه، اعتماد سازماني، سرمايه‌ روان‏شناختي، و آمادگي براي تغيير بود كه پس از محاسبه‌ روايي و پايايي توزيع و گردآوري شد. داده‏ها با روش‏هاي آماري تي‏تست تك‌نمونه‏اي و رگرسيون چندمتغيره تحليل شد. يافته‏هاي پژوهش نشان داد از نظر كارمندان وضعيت سرمايه‌ اجتماعي و آمادگي كارمندان براي تغيير بالاتر از معيار ميانگين است. چابكي دانشگاه و اعتماد سازماني دانشگاه كمتر از حد مطلوب و معيار ميانگين بود. سرمايه‌ روان‏شناختي كارمندان بالاتر از حد مطلوب و معيار ميانگين بود. مدل معادله‌ ساختاري نشان داد زماني كه متغيرهاي سرمايه‌ اجتماعي، چابكي دانشگاه، و اعتماد سازماني در تعامل با هم وارد معادله‌ ساختاري مي‏شوند سرمايه‌ اجتماعي قدرت پيش‏بيني‏كنندگي مستقيم و غيرمستقيم خود را از دست مي‏دهد. با وجود اينكه چابكي دانشگاه و اعتماد سازماني در تعامل با ساير متغيرهاي پژوهش قدرت مستقيم پيش‏‏بيني‏كنندگي خود براي آمادگي كارمندان براي تغيير را از دست مي‏دهند، با نقش واسطه‏اي سرمايه‌ روان‏شناختي از توان پيش‏بيني‏كنندگي غيرمستقيم براي آمادگي كارمندان براي تغيير برخوردارند.