تجارب زيسته فرزندان از روابط فرازناشويي والدين؛ يك مطالعه پديدارشناسانه

هدف: پژوهش حاضر با هدف شناسايي تجارب زيستۀ فرزندان از روابط فرازناشويي والدين انجام شد. روش: روش پژوهش، كيفي با رويكرد پديدارشناسي تفسيري است. جامعه‌ مورد مطالعه، كليه‌ فرزندان 22-18 سالي بودند كه يكي از والدين‌شان سابقه رابطه‌ فرازناشويي داشته است. با استفاده از روش نمونه‌گيري هدفمند و گلوله‌برفي، تا زمان اشباع داده‌ها، 10 نفر از اين فرزندان انتخاب شدند. از شركت‌كنندگان مصاحبه نيمه­ساختاريافته به عمل آمد، سپس كلمه به كلمه پياده‌سازي شده و به روش اسميت و اسبورن (2015) تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: در اين مطالعه 6 مضمون اصلي: 1) مواجهه فرزند با روابط فرازناشويي والدين؛ 2) تعبير فرزند از روابط فرازناشويي والدين ؛ 3) تغييرات ايجاد شده براي فرزند در خانواده؛ 4) آسيب‌هاي فردي وارد شده به فرزند؛ 5) آسيب‌هاي بين‌فردي وارد شده به فرزند و 6) رشد پس از ضربۀ روابط فرازناشويي والدين، استخراج شد. جوهرۀ تجربۀ فرزندان آرزوي ترميم خانواده و بازگشت به شرايط پيش از وقوع رابطۀ فرازناشويي، در عين آگاهي به عدم امكان‌پذيري آن بود. نتيجه‌گيري: مطابق يافته‌هاي پژوهش، به نظر مي‌رسد زندگي فرزندان از چندين جنبه تحت تأثير روابط فرازناشويي والدين قرار گرفته و لازم است  به تناسب شرايط‌شان براي اين خانواده‌ها، سيستم‌هاي حمايتي فراهم شود.