نقش ميانجي خودكارآمدي در رابطه بين تنظيم شناختي هيجان با بهزيستي روانشناختي بيماران مبتلا به سندروم روده تحريك‌پذير

هدف: سندرم روده تحريك‌پذير از شناخته شده‌ترين اختلالات تعامل روده و مغز است كه با علائم درد مزمن شكمي به همراه تغيير عادات روده مشخص مي‌شود. اين بيماري تاثير قابل توجهي بر كيفيت زندگي بيماران دارد.روش: پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي خودكارآمدي در رابطه بين راهبرد‌هاي تنظيم شناختي هيجان و بهزيستي رواني در بيماران مبتلا به سندروم روده تحريك‌پذير انجام شده است. پژوهش حاضر توصيفي - همبستگي با استفاده از مدل­‌سازي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري شامل تمامي بيماران مبتلا به سندروم روده تحريك‏‌پذير مراجعه كننده به مركز سلامت گوارش بيمارستان الزهرا اصفهان در سال ١٤٠٢ بودند. حجم نمونه بر اساس مدل كلاين (٢٠٢٣) و با روش نمونه‏گيري در دسترس ٣٠٠ نفر انتخاب شد. با استفاده از مقياس بهزيستي روانشناختي ريف (١٩٨٩)، مقياس‌مقياس باور‌هاي خودكارآمدي عمومي شوارتز و جروسلم (١٩٩۵)، پرسشنامه تنظيم­ شناختي هيجان گرانفسكي و همكاران (٢٠٠١) داده­‌ها جمع‌آوري شد. با استفاده از نرم‌افزار SPSS و AMOS نسخه ٢٨ داده­‌ها تحليل شد.يافته­‌ها: نتايج نشان داد كه راهبرد‌هاي تنظيم هيجان و خودكارآمدي، بهزيستي روانشناختي را پيش­بيني مي­كنند و خودكارآمدي در ارتباط ميان راهبرد‌هاي تنظيم شناختي هيجان و بهزيستي روانشناختي نقش ميانجي دارد.نتيجه­‌گيري: يافته‌هاي اين پژوهش داراي تلويحات كاربردي براي مداخله­‌هاي درماني با محوريت تنظيم شناختي هيجان و خودكارآمدي جهت ارتقاي بهزيستي روانشناختي بيماران مبتلا به سندروم روده تحريك‌پذير است.