بررسي كارايي روش‌هاي داده‌كاوي در پيش‌بيني تبخير - تعرق مرجع روزانه (مطالعه موردي: ايستگاه‌هاي نوار ساحلي جنوب ايران)

تبخير -تعرق مرجع يكي از پارامترهاي مهم هيدرولوژيكي در تحقيقات كشاورزي و حفاظت آب و خاك است. به همين دليل برآورد و مدل سازي آن از اهميتي ويژه برخوردار است. روابط غيرخطي، عدم قطعيت ذاتي و نياز به اطلاعات اقليمي فراوان در براورد تبخير-تعرق باعث شده است پژوهشگران در دهه‌هاي اخير از روش‌هاي داده‌كاوي براي براورد تبخير-تعرق استفاده نمايند. هدف از اين تحقيق بررسي كارايي روش‌هاي داده‌كاوي ماشين بردار پشتيبان، درخت تصميم، جنگل تصادفي و رگرسيون فرايند گاوسي در پيش‌بيني تبخير-تعرق مرجع روزانه ايستگاه‌هاي نوار ساحلي جنوب كشور مي‌باشد. براي انجام كار با استفاده از داده‌هاي اقليمي 20 ساله (1400-1380) تبخير-تعرق مرجع روزانه روش فائو-پنمن- مانتيث محاسبه شد. سپس با استفاده از اين داده‌ها به‌عنوان داده‌هاي خروجي، 6 سناريو تركيبي بر اساس همبستگي بين متغيرهاي هواشناسي و تبخير-تعرق مرجع به روش‌هاي داده‌كاوري مورد ارزيابي قرار گرفت. نتايج بررسي‌ها نشان داد نشان داد هر چهار روش داده‌كاوي در مناطق مورد مطالعه به خوبي توانسته‌اند مقادير تبخير-تعرق مرجع را براورد كنند. در هر چهار ايستگاه، روش رگرسيون فرايند گاوسي با داشتن بالاترين مقدار R2 و كمترين مقادير RMSE و MAE براورد بهتري از مقادير تبخير-تعرق مرجع داشتند و روش‌هاي جنگل تصادفي، درخت تصميم و ماشين بردار پشتيبان به‌ترتيب در رتبه‌هاي بعدي قرار گرفتند. از بين الگوهاي مورد بررسي در چابهار الگوي 6، در بندرعباس و بوشهر الگوي 4 و در آبادان الگوي 3 بهترين براورد را داشتند.