تبيين مراتب هستي و فرّه‌‌ يزداني در كتاب سوم دينكرد

دين مزدايي در جايگاه دين رسمي عهد ساساني از ساحتي باطني و اشراقي برخوردار است كه با كيهان‌شناسي و ساختار جهان از يك‌سو و تكاليف اخلاقي فردي از سوي ديگر پيوستگي دارد. دوران آميختگي نور و ظلمت، هر كسي در هر طبقۀ مردمانه‌‌اي برابر وظيفۀ اندازه‌شدۀ خود رفتار مي‌‌كند و از ايجاد آشوب و تفرقه طبقاتي و چشم‌‌داشت اهريمني به خواسته و دارايي ديگران دوري مي‌‌كند. اين وظيفه به گونۀ سلسله‌‌مراتبي در دو جهان «مينوگ» و «گيتيگ» پديدار است كه هدف بررسي اين پژوهش را شكل مي‌‌دهد. پرسش اصلي اين است كه ساختار جهان و تكاليف اخلاقي افراد بر چه مبنايي در كتاب سوم دينكرد استوار شده است؟ و نقش كشوربان و فرد مؤمن به دين مزدايي در مواجهه با آشفته‌‌كاري‌‌هاي اهريمن چيست؟ يافته‌‌هاي تحقيق نشان مي‌‌دهد جهان‌‌آفرين، كشوربان‌ و مردمان در راستاي يك زنجيره بنيادين، غايتي جز شكست اهريمن ندارند و اين مهم با اندازه‌‌شناسي فرّه يزداني درون هر فرد براي واپس‌راندن اهريمن از جهان پاك گوهر انجام مي‌‌پذيرد.