تاثير تمرين‌هاي مزمن فوتبال بر دو عامل نوروتروفيك بافت مغز (NGF و BDNF) و IGF-1 در عملكرد عصبي شناختي و ارتباط آنها بر وضعيت آمادگي جسماني در پسران نوجوان در حال رشد

مقدمه و هدف: نوروتروفين‌ها در بقاء و رشد نورون‌ها نقش كليدي دارند؛ آنها همچنين در فرآيندهاي شكل‌پذيري سيناپسي، تقويت حافظه و فرآيندهاي يادگيري مهم مي‌باشند؛ بنابراين هدف از انجام تحقيق حاضر، تاثير تمرين‌هاي مزمن فوتبال بر دو عامل نوروتروفيك بافت مغز در عملكرد عصبي شناختي و ارتباط آنها بر وضعيت آمادگي جسماني در پسران نوجوان در حال رشد مي‌باشد.مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع نيمه‌تجربي، در قالب پيش‌آزمون-پس‌آزمون بود. تعداد 40 نفر نوجوان پسر در حال رشد 14 تا 15 سال به صورت هدفمند در دسترس به صورت تصادفي در چهار گروه 1-تمرين فوتبال‌+‌تمرين ادراكي حركتي (FT+PMT)، 2-تمرين فوتبال (FT)، 3-تمرين ادراكي حركتي (PMT) و كنترل (CO) تقسيم شدند (هر گروه 10 نفر). تمرين ورزشي فوتبال و تمرين ادراكي حركتي به مدت هشت هفته (سه جلسه تمرين در هفته) بود. تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها از طريق آزمون‌‌هاي تحليل كوواريانس و تعقيبي بونفروني در نرم‌افزار SPSS نسخه 29 انجام شد. سطح معنا‌داري (0.05≥p) بود.نتايج: افزايش معناداري در سطوح پلاسمايي NGF، BDNF و IGF-1 مشاهده شد (0.05≥p). اين افزايش معنا‌دار در گروه‌هاي FT+PMT وFT نسبت به ديگر گروه‌ها قابل‌توجه‌تر بود (0.05≥p). از طرفي كاهش معناداري ميزان خطاي آزمون استروپ در گروه‌هاي FT+PMT، FT و PMT مشاهده شد (0.05≥p).نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد افزايش سطوح NGF، BDNF و IGF-1 از طريق انجام تمرين ورزشي فوتبال و ادراكي شناختي منجر به بهبود در عملكردهاي شناختي نوجوانان در حال رشد مي‌شود.