تأثير يك دوره تمرين تناوبي با شدت بالا همراه با رژيم غذايي پرچرب بر بيان ماكروفاژهاي M1و M2 در عضله گاستروكنميوس موش هاي بزرگ نر نژاد ويستار

مقدمه و هدف: فعاليت ورزشي در جنبه‌هاي مختلفي مانند سيستم عضلاني بررسي مي‌شود. اين پژوهش به بررسي تأثير يك دوره تمرين تناوبي شدت بالا همراه با رژيم غذايي پرچرب بر بيان ماكروفاژهاي M1 و M2 در عضله گاستروكنميوس رت‌هاي نر نژاد ويستار مي‌پردازد.مواد و روش ها: تعداد ٢٤ سررت نر بالغ سالم نژاد ويستار با ميانگين وزن 15±195 گرم و سن 6 هفته به‌طور تصادفي به ٤ گروه كنترل، تمرين تناوبي با شدت بالا، تغذيه پرچرب و تمرين تناوب با شدت بالا با تغذيه پرچرب تقسيم شدند. مداخلات، شامل 10 هفته تمرينات تناوبي با شدت بالا و تغذيه پرچرب بود. سپس، نمونه‌برداري از عضله گاستروكنميوس انجام شد. مقادير ماكروفاژهاي M1 و M2 با استفاده از روش Real-Time-PCR اندازه‌گيري شد. تجزيه تحليل داده با استفاده از تحليل واريانس يك طرفه در سطح معني داري) 0.05 P) انجام شد.اختلاف معني‌داري بين گروه‌ها در بيان ماكروفاژهاي M1  (0.0004=P) و M2 (0.0023=P) مشاهده شد. بيان ماكروفاژ M1 در گروه تغذيه پرچرب نسبت به گروه تمرين تناوبي با شدت بالا به‌طور معني‌داري بالاتر (0.0001=P) بود. بيان ماكروفاژ M1 در گروه تمرين تناوبي با شدت بالا با تغذيه پرچرب نسبت به گروه تغذيه پرچرب به طورمعني داري كمتربود (0.0001=P)، اما بيان ماكروفاژ M2 درگروه تمرين تناوبي با شدت بالا با تغذيه پرچرب نسبت به گروه تغذيه پرچرب به طورمعني داري بالاتر (0.0003=P) بود.نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج به نظر مي‌رسد تمرينات تناوبي با شدت بالا مي‌تواند بيان ماكروفاژهاي M1 را كاهش و ماكروفاژهاي M2 را افزايش دهد و از اثرات منفي تغذيه پرچرب جلوگيري كند.