بازتاب هويت دوران مدرنيسم در خوانش نماي بناي مسكوني پهلوي دوم بر اساس رويكرد نشانه‌شناسي

معماري معاصر ايران با تغييرات متعددي در نماسازي مواجه شده است كه برخي از آن‌ها ناشي از گفتمان مدرنيته و برخي ديگر به شرايط اجتماعي، سياسي و فرهنگي خاص ايران مرتبط هستند. اين تحولات منجر به ظهور نوعي معماري خاص در ايران شده كه به‌عنوان معماري معاصر شناخته مي‌شود و ويژگي‌هايي در نماسازي دارد كه ارتباط چنداني با پيشينه هويتي ايراني پيدا نمي‌كند. بااين‌حال، ابعاد هويتي اين معماري، به‌ويژه از منظر معناشناسي و تاريخي، تا حد زيادي مورد غفلت قرارگرفته است. هدف اين پژوهش تحليل نشانه‌هاي هويتي در نماي ساختمان‌هاي مسكوني معاصر ايران، به‌ويژه نمونه‌هاي دوران پهلوي دوم است. اين دوره را مي‌توان نخستين مواجهه واقعي معماري مسكوني با رويكردهاي مدرن دانست كه بستر اوليه شكل‌گيري معنايي جديد در نماي مسكوني معاصر ايران را فراهم كرد. پژوهش به دنبال پاسخ به اين پرسش است كه چگونه هويت، متأثر از برهم‌كنش وجوه كالبدي (فرم) و محتوا با درون‌مايه‌هاي تاريخي و معنا در نماي بناهاي مسكوني دوره پهلوي دوم شكل‌گرفته است. روش تحقيق كيفي و استنباطي بوده و از نرم‌افزار MAXQDA براي كدگذاري و تحليل داده‌هاي كيفي استفاده‌شده است. نتايج نشان‌دهنده دوگانه معنايي هستند؛ يكي ساختار منسجم و منطبق بر شاخصه‌هاي كالبدي مدرنيسم و ديگري تركيب‌هاي التقاطي، نامنسجم و نامفهوم. بنابراين، هويت نما در اين دوره به دودسته بامعنا و بي‌معنا تقسيم مي‌شود كه دسته بامعنا مطابق با رويكردهاي مدرن و دسته بي‌معنا رويكردي التقاطي را شامل مي‌شود.