سنجش تاب‌آوري اجتماعي سكونتگاه هاي شهري جديد در برابر خطر زلزله با استفاده از MARCOS Method(مطالعه موردي: منطقه شهري اصفهان بزرگ)

تاب‌آوري در برابر زلزله كه درواقع نحوه تأثيرگذاري ظرفيت‌هاي جغرافيايي، اجتماعي، اقتصادي، نهادي و... جوامع در برابر زلزله مي‌باشد، ازجمله مسائلي است كه بايد در هر جامعه به آن توجه شود. شايان‌ذكر است كه نوع نگرش به مقوله تاب‌آوري و نحوه تحليل آن از يك ‌طرف در چگونگي شناخت تاب‌آوري وضع موجود و علل آن نقش كليدي دارد و از طرف ديگر سياست‌ها و اقدامات كاهش خطر نحوه رويارويي با آن را نيز تحت تأثير قرار مي‌دهد. هدف از انجام اين پژوهش، سنجش سطح تاب‌آوري اجتماعي سكونتگاههاي شهري جديد منطقه شهري اصفهان، در برابر خطر زلزله است. با توجه به مؤلفه‌هاي مورد بررسي و ماهيت موضوع، رويكرد حاكم بر اين پژوهش «توصيفي- تحليلي» است. جامعه آماري اين پژوهش شامل 6 سكونتگاه شهري جديد شاهين‌شهر، مجلسي، سپاهان شهر، فولادشهر، بهارستان و شهيد كشوري مي‌باشند. اين تحقيق ازنظر هدف، كاربردي بوده و در بخش ادبيات تحقيق براي جمع‌آوري اطلاعات از روش‌هاي كتابخانه‌اي و ميداني اقدام شده است. در اين پژوهش، نگارندگان به دنبال پاسخ‌گويي به اين سؤال بوده‌اند كه وضعيت تاب‌آوري اجتماعي سكونتگاههاي شهري جديد منطقه شهري اصفهان در برابر زلزله، چگونه است؟ براساس نتايج حاصل از اين پژوهش، سكونتگاههاي جديد شاهين شهر، شهيدكشوري، بهارستان، فولادشهر، سپاهان شهر و مجلسي به ترتيب با عملكردهاي مطلوب 0.889، 0.335، 0.300، 0.279، 0.275 و 0.272، رتبه هاي 1 تا 6 را از نظرتاب آوري اجتماعي در برابر خطرزلزله دارا مي باشند.