تأثير محلول‎پاشي سيليكات‎پتاسيم بر برخي ويژگي‎هاي مورفولوژيكي، فيزيولوژيكي و بيوشيميايي ژنوتيپ‎هاي بهاره كلزا تحت تنش خشكي آخر فصل

تنش خشكي يكي از مهمترين عواملي است كه باعث تغييرات فيزيولوژيكي در گياه مي شود كه در نهايت منجر به كاهش عملكرد مي شود. افزايش رشد، عملكرد، كيفيت محصول و كاهش عوارض جانبي ناشي از تنش خشكي از جمله نقش‏هاي مهمي است كه سيليكات‏پتاسيم در گياه دارد. به‏منظور بررسي اثرات خشكي آخر فصل و محلول‎پاشي سيليكات پتاسيم بر روي عملكرد و اجزاي عملكرد در ژنوتيپ‏هاي بهاره كلزا و انتخاب ژنوتيپ‎هايي كه عملكرد بيشتري در اين شرايط دارند، آزمايشي به صورت فاكتوريل اسپليت پلات در قالب طرح بلوك‏هاي كامل تصادفي با سه تكرار به مدت دو سال زراعي (95-96 و 97-96) در موسسه تحقيقات اصلاح و تهيه نهال و بذر كرج اجرا شد. در اين آزمايش عامل آبياري در دو سطح آبياري معمول (شاهد) و قطع آبياري از مرحله خورجين‏دهي به بعد و عامل محلول‏پاشي در دو سطح (محلول‏پاشي با چهار گرم در ليتر سيليكات‎پتاسيم و عدم محلول‏پاشي) به صورت فاكتوريل در كرت‏هاي اصلي و ژنوتيپ‎هاي بهاره كلزا شامل؛ DALGAN، RGS003، RGS×OKAPI، RGS×SLM و OG×AL در كرت‏هاي فرعي قرار‏گرفتند. نتايج نشان داد اثر متقابل آبياري×سيليكات پتاسيم×ژنوتيپ بر صفات تعداد خورجين در بوته، تعداد دانه در خورجين، عملكرد دانه، ميزان پرولين برگ، گلوكوزينولات و دماي كانوپي معني‎دار شد. در آبياري معمول و كاربرد سيليكات ‎پتاسيم ژنوتيپ OG×AL و در شرايط خشكي آخر فصل و كاربرد سيليكات پتاسيم ژنوتيپ‏هاي‎ RGS×SLM و DALGAN قابل توصيه است.