عملكرد، خصوصيات لاشه، فراسنجه‌هاي خوني و قابليت هضم مواد مغذي بره‌هاي پرواري نژاد مغاني و آميخته رومانف- مغاني تحت جيره‌هاي با سطوح مختلف انرژي

هدف از مطالعه حاضر، بررسي اثرات سطوح مختلف انرژي بر عملكرد رشد، خصوصيات لاشه، فراسنجه‌هاي خوني و قابليت هضم مواد مغذي بره‌هاي نژاد مغاني و آميخته رومانف- مغاني بود. در اين تحقيق، تعداد 24 رأس بره پرواري با ميانگين وزني 5±30 به‌صورت يك آزمايش فاكتوريل (2×2) در قالب طرح كاملاً تصادفي با چهار گروه و شش تكرار به‌مدت 75 روز استفاده شد. گروه‌هاي آزمايشي شامل: 1) بره‌هاي نژاد مغاني تغذيه‌ شده با جيره سطح انرژي پايين، 2) بره‌هاي نژاد مغاني تغذيه‌ شده با جيره سطح انرژي بالا، 3) بره‌هاي آميخته رومانف- مغاني تغذيه‌ شده با جيره سطح انرژي پايين، 4) بره‌هاي رومانف- مغاني تغذيه‌ شده با جيره سطح انرژي بالا بودند ميانگين افزايش وزن روزانه و ضريب تبديل غذايي تحت تأثير عامل ژنوتيپ و سطح انرژي جيره قرار گرفتند. به‌طوري‌كه بره‌هاي آميخته رومانف- مغاني ضريب تبديل و افزايش وزن روزانه بهتري نسبت به بره‌هاي مغاني داشتند. بره‌هاي مغاني به‌طور معني‌داري درصد دنبه بيشتر و درصد لاشه بدون دنبه كمتري نسبت به بره‌هاي آميخته رومانف- مغاني داشتند. استفاده از چربي محافظت‌شده (سطوح بالاتر انرژي) در جيره درصد دنبه را كاهش و درصد لاشه بدون دنبه را افزايش داد. بره‌هاي آميخته تغذيه‌ شده با مكمل چربي تحت تأثير عامل متقابل ژنوتيپ و سطح انرژي بالاترين ميزان گلوكز را داشتند. بره‌هاي آميخته رومانف- مغاني غلظت آلبومين بالاتر و غلظت نيتروژن اوره‌اي خون پايين‌تري داشتند. براساس نتايج اين مطالعه، آميخته‌گري نژاد دنبه‌دار مغاني با نژاد رومانف مي‌تواند به‌عنوان يك راهكار كارآمد براي افزايش عملكرد و كاهش درصد دنبه لاشه و بهبود بازده لاشه باشد. از طرفي، تأمين انرژي از چربي نيز ممكن است موجب كاهش نسبي درصد دنبه شود.