جنسيت، بدنمندي و امكان‌هاي پديدارشناسي فمينيستي

حدود پنج دهه است كه پديدارشناسي فمينيستي به‌عنوان يكي از حوزه‌هاي جديد و متاخر در سنت پديدارشناسي، به بازانديشي در مباني اين مكتب پرداخته و اكنون به‌عنوان يك حوزه مستقل و مهم شناخته مي‌شود. اين جريان كه آغازش به سيمون دوبووار نسبت داده مي‌شود، بر پايه خوانش پديدارشناسي ادراك موريس مرلوپونتي و پتانسيل‌هاي موجود در آن شكل گرفته است. با انحراف از سنت هوسرلي، اين رويكرد به‌طور خاص بر سوژه‌ بدنمند متمركز شده و موضوعاتي مانند جنسيت و تفاوت جنسي را در كانون توجه خود قرار مي‌دهد. مقاله حاضر تلاشي است براي بررسي شكل‌گيري و روندهاي برجسته در اين حوزه، با تمركز دقيق بر نكات نظري و روش‌شناختي آن. نتايج مطالعه نشان مي‌دهد كه رويكرد غالب در اين زمينه متعلق به نظريه‌پردازان فمينيست در سنت ساختارگرايي و پساساختاري است. همچنين، نقدهاي دروني در اين حوزه به‌دنبال بازيابي جايگاه تجربه در توليد دانش و همچنين پرداختن به جنبه‌هاي غيرگفتماني آن بوده‌اند.