اثربخشي طرحواره‌درماني بر تحمل ‌ابهام و ناگويي ‌هيجاني زنان مطلقه مراجعه كننده به بهزيستي

هدف اين پژوهش، تعيين اثربخشي طرحواره‌درماني بر تحمل‌ابهام و ناگويي‌هيجاني زنان‌مطلقه مراجعه‌كننده به بهزيستي بود. روش اين پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري را كليه زنان مراجعه‌كننده به بهزيستي شهر تبريز در شش ماهه دوم سال 1402-1401 تشكيل دادند كه از ‌بين آنها تعداد 40 نفر به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه جايگذاري شدند. قبل و بعد از مداخله طرحواره‌درماني براي جمع‌آوري داده ها از پرسشنامه‌‌هاي تحمل‌ابهام نوع دوم (MSTAT II) مكلين (1993) و ناگويي‌هيجاني تورنتو (20-TAS) تيلور و همكاران (1997) استفاده شد و براي تحليل داده ها از آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيره استفاده شد. يافته‌ها نشان داد كه با كنترل اثر پيش آزمون بين ميانگين پس آزمون تحمل‌ابهام و ناگويي‌هيجاني در دو گروه آزمايش و كنترل در سطح 0/05 تفاوت معناداري وجود دارد. از يافته‌هاي فوق مي‌توان نتيجه گرفت كه طرحواره‌درماني در افزايش تحمل‌ابهام و همينطور كاهش ناگويي‌هيجاني موثر بوده است.