مقايسه اثربخشي طرح‌واره درماني و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر افزايش پردازش هيجاني و خودكارآمدي افراد مبتلا به آرتريت روماتوئيد

پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي طرح‌واره درماني و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر افزايش پردازش هيجاني و خودكارآمدي افراد مبتلا به آرتريت روماتوئيد انجام شد. روش پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون – پس‌آزمون و گروه كنترل با دوره پيگيري سه ماهه بود. جامعه آماري اين پژوهش كليه افراد مبتلا به بيماري آرتريت روماتوئيد در سال 1402-1401 از بيمارستان لقمان شهر تهران بودند. 60 نفر به عنوان نمونه با استفاده از روش نمونه گيري هدفمند انتخاب به صورت تصادفي در 3 گروه 20 نفري (دو گروه آزمايش و گواه) جايگذاري شدند. از مقياس پردازش اطلاعات هيجاني (EPS، باكر و همكاران، 2007) و مقياس خودكارآمدي عمومي (GSE، شرر و همكاران، 1982) براي گردآوري داده ها استفاده شد و همچنين پروتكل 12 جلسه اي طرح‌واره درماني و پروتكل 11 جلسه اي درمان پذيرش و تعهد براي مداخله استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر و آزمون تعقيبي توكي تجزيه‌وتحليل شدند. يافته ها نشان دادند كه گروه‌هاي طرح‌واره درماني و پذيرش و تعهد به شكل معناداري نسبت به گروه كنترل سبب افزايش پردازش هيجاني و خودكارآمدي شده‌اند (001 p)، همچنين گروه طرح‌واره درماني به شكل معناداري در دو متغير وابسته نسبت به گروه پذيرش و تعهد بهتر عمل كرده بود (001 p). بنابراين با استفاده از طرح‌واره درماني و درمان پذيرش و تعهد مي توان به افزايش پردازش هيجاني و خودكارآمدي افراد مبتلا به آرتريت روماتوئيد كمك شاياني كرد.