نقدي روش‌شناختي بر نظريه دنيل مَديگن درباره معناي «كتاب» در قرآن

دنيل مديگن در كتاب خودانگاره قرآن نظريه خاصي را درباره معناي «كتاب» در قرآن براساس روش معناشناسي توشيهيكو ايزوتسو ارائه كرده ‌است كه به نفي معناي متعارف كتاب و حصر آن در علم و مشيت الهي مي‌انجامد. اين نظريه تاكنون، چه در مجامع علمي غرب و چه در عالم اسلام، چنان‌كه بايدوشايد نقد نشده و ازاين‌رو بسياري آن را تلقي به قبول كرده و مبناي نظريه‌هاي ديگري در فهم ديگر موضوعات قرآني قرار داده‌اند. اين مقاله با مبنا قرار دادن نظريه معناشناسي ايزوتسو، به داوري درباره تلاش مديگن مي‌پردازد و نشان مي‌دهد كه حتي اگر فقط از همين زاويه كار او را ارزيابي كنيم، نمي‌توانيم تحقيق او را الگوبرداري از روش ايزوتسو بدانيم و ازاين‌رو، بايد به نتايج تحليل‌هاي او به ديده ترديد نگريست، زيرا تلاش مديگن چه از لحاظ روش و رويكرد و چه ازلحاظ نوع بهره‌گيري از منابع، چنان متفاوت از ايزوتسوست كه اساساً نمي‌توان كار او را براساس معناشناسي ايزوتسويي دانست.