جايگاه «تصوير» در قرآن و نسبت آن با آيين ها و هنرهاي ديني

سير تحولات تاريخي نشانگر آن است كه همواره پيام ديني بر مبناي «كلمه» و «گفتاري» بوده كه براي مردم بازگو مي شده و به بيان ديگر ظرف «كلام» بستر ارائه پيام ديني بوده است. اما آنچه در زمانه حاضر، آن را دچار چالش نموده، ويژگي هاي منحصر به فرد عصر و زمانه اي است كه از آن تعبير به «عصر تصوير» مي كنند. در واقع با ظهور رسانه هاي نوين همچون سينما، تلويزيون و اينترنت، ظرف «تصوير» بستر ارائه پيام گرديده است.در دين اسلام هم به نوعي بحث ممنوعيت بكارگيري تصوير در طول تاريخ مطرح بوده است و لذا همين امر زمينه ساز طرح دوباره اين پرسش است كه آيا به راستي دين اسلام با «تصوير» سر ناسازگاري دارد؟ اين مقاله مدعي است كه حداقل دين اسلام به 4 دليل با تصوير همخوان و همراستا است: اول: جايگاه تصوير در متن مقدس قرآن، دوم: تبيين مفاهيم اسلامي با تصويرسازي كلامي، سوم: تصوير در قالب آيين هاي ديني و چهارم: جايگاه تصوير در هنر اسلامي.