هوش مصنوعي و ثبات استراتژيك؛ آموزه‌اي ادراكي در زمينه توسعه ابعاد نظامي هوش مصنوعي در كشورهاي آمريكا و روسيه

انقلاب صنعتي چهارم و رشد فناوري‌هايي مانند هوش مصنوعي رقابت قدرت‌هاي بزرگ را متحول كرده است. ابزارها و سيستم‌هاي مبتني بر هوش مصنوعي داراي ويژگي‌هاي خاصي هستند كه باعث مي‌شود كشورهاي مالك فناوري با بهره‌مندي از آنان توان نظامي بيشتري پيدا كنند و بتوانند در آينده جهاني نقش موثري داشته باشند. علي‌رغم اين‌كه كاربرد هوش مصنوعي موجب ثبات استراتژيك و فقدان انگيزه در قدرت‌هاي هسته‌اي براي درگيري مسلحانه مي‌شود؛ اما بي‌توجهي به درك چگونگي تصور سياست‌گذاران قدرت‌هاي هسته‌اي از فناوري‌هاي هوش مصنوعي و تأثيرات آن‌ها باعث شده تا اين پژوهش رابطه بين هوش مصنوعي و ثبات استراتژيك ميان كشورهاي آمريكا و روسيه را نه تنها از طريق ماهيت فني هوش مصنوعي بلكه توسط باورهاي سياست‌گذاران در مورد اين فناوري‌ها و اهداف ديگر كشورها براي استفاده از آنان بررسي كند. اين مقاله با استفاده از روش مطالعه اسنادي و رويكرد توصيفي- تحليلي درصدد پاسخ به اين پرسش است كه تصميم‌گيرندگان ايالات‌متحده آمريكا و روسيه با تجزيه و تحليل اداركي از گفتمان‌هاي رسمي خود بين سال‌هاي 2014 تا 2023 در مورد توسعه نظامي هوش مصنوعي و برقراري ثبات استراتژيك چگونه عمل كرده‌‎اند؟ بر اساس يافته‌ها آمريكا و روسيه از قابليت‌هاي هوش مصنوعي خود از منظر نظامي تهديدي ايجاد كرده‌اند كه منعكس‌كننده ديدگاه‌هاي آن‌ها از ثبات استراتژيك و همچنين زمينه اجتماعي است كه با بي‌اعتمادي و احساس رقابت مشخص شده است. گفتارهاي موجود در انديشه آنان موجب شكل‌گيري چرخه‌اي رقابتي از برداشت‌هاي اشتباه و غيرقابل بهبود پس از بحران اوكراين شده است.