نقش عوامل فردي و زمينه‌اي در رهبري معلمان براي اجراي ارزشيابي تكويني

اجراي ارزشيابي تكويني به عنوان يكي از شيوه‌هاي جايگزين ارزشيابي سنتي، عليرغم مزيت‌ها و جذابيت‌هاي فراوان، با دشواري و چالش‌هاي متعددي روبرو بوده است. پژوهش پيمايشي حاضر با رويكرد كمي به بررسي عوامل فردي و زمينه‌اي كه بر عملكرد معلمان در اين باره اثرگذارند، مي‌پردازد. به اين منظور، از ميان معلمان مقاطع ابتدايي و متوسطه غرب مازندران يك نمونه آماري شامل 592 نفر از طريق نمونه‌گيري خوشه‌اي تصادفي انتخاب شده و به پرسشنامه‌هاي مربوط به عملكرد معلمان در ارزشيابي تكويني پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از تحليل عاملي و معادلات سختاري مورد بررسي قرار گرفتند. در نتيجه، ضمن تاييد روايي و پايايي پرسشنامه‌ها، مشخص شد كه خودكارآمدي معلمان، جمعيت معلمان شاغل در مدرسه، و حمايت مدرسه از معلمان بيشترين تاثير را بر اجراي ارزشيابي تكويني دارند. همچنين، معلمان مقطع متوسطه رغبت بيشتري به اين شيوه ارزشيابي نشان دادند. بعلاوه، سابقه تدريس و گرايش به ارزشيابي تكويني نيز رابطه معكوس داشتند. نتايج نشان دادند كه عواملي همچون ويژگي‌هاي دانش‌آموزان و موضوع و عنوان درس تاثير معناداري بر تمايل و عملكرد معلمان در ارزشيابي تكويني ندارند. در پايان، پيشنهادهايي درباره آموزش تكنيكهاي عملي و ايجاد فضاي حمايتي براي تشويق معلمان به استفاده از ارزشيابي تكويني ارائه شده است.