شخصيت‌محوري در احزاب سياسي ايران قبل و بعد از پيروزي انقلاب اسلامي

نقش رهبران احزاب در پويش‌هاي سياسي-اجتماعي از جمله موضوعات مهم نزد محققان علوم سياسي و اجتماعي است. سير تاريخي تحولات ايران نشان مي‌دهد كه نقش و نخبگان در فرهنگ سياسي ايران غالباً با گرايش به شخصيت‌‌محوري و توجه بيش از اندازه بر قابليت‌ها و توانمندي‌هاي فردي چهره‌هاي سياسي و نيز عدم توجه به قواعد و الزامات ساختاري حاكم بر فعاليت‌هاي حزبي همراه بوده است. در اين ميان وجوه تشابه و تمايز حول مفهوم شخصيت محوري در احزاب سياسي ايران در دو برهه قبل و بعد از انقلاب اسلامي حائز اهميت است. مسئله اصلي اين مقاله، تعيين و توضيح مولفه هاي شخصيت محوري در احزاب سياسي ايرانِ قبل و بعد از انقلاب اسلامي است. پژوهش حاضر به روش تحليل كيفي از نوع اسنادي و با رويكرد تطبيقي به بررسي نقش عوامل مؤثر همچون ساختار نظام سياسي، ساختار حزبي، ايدئولوژي حزبي، رسانه‌هاي جمعي و الگوي روابط با بيگانگان در دوره‌هاي قبل و بعد از انقلاب پرداخته است. يافته‌ها نشان مي‌دهند كه مؤلفه‌هاي مربوط به هركدام از اين عوامل در احزاب سياسي اين دو دوره با هم متفاوت بوده و شخصيت‌محوري در آن‌ها داراي تفاوت‌هاي ماهوي است.