واكاوي ابعاد خط‌مشي به‌كارگيري هوش مصنوعي در نظام سلامت ايران

خط مشي گذاران براي اتخاذ تصميمات آگاهانه در محيط‌ هاي پيچيده مانند نظام هاي سلامت به اطلاعات دقيق و به موقع نياز دارند. در هنگام مواجهه نظام‌ هاي سلامت با مسائل پيچيده، چند بعدي و نوپديد، به‌كارگيري ابزارهاي سنتي خط‌ مشي گذاري محدوديت هاي قابل‌توجهي ايجاد مي‌ نمايد. هدف اين پژوهش شناسايي ابعاد مهم و تأثيرگذار در خط مشي گذاري به‌كارگيري هوش مصنوعي در نظام سلامت ايران است.  پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و با رويكرد كيفي و به روش تحليل مضمون انجام شده است. ضمن بهره‌گيري از مطالعات كتابخانه‌اي، داده‌هاي تكميلي پژوهش از طريق مصاحبه هاي نيمه ساختاريافته با 16 نفر از خبرگان به روش نمونه‌گيري گلوله برفي و تا حد اشباع نظري داده ها گردآوري شد. براي بررسي ابزار پژوهش از روش سه سويه سازي استفاده شد. براساس پاسخ مشاركت كنندگان، در مرحله اول، 328 شناسه اوليه و در مرحله دوم 47 مضمون فرعي استخراج گرديد. در مرحله سوم نيز پنج مضمون‌ اصلي شامل: الزامات خط‌مشي، مناسب‌ سازي اجرا، رشد و توسعه، كاربردها و سرانجام موانع و چالش هاي كاربست هوش مصنوعي در نظام سلامت كشور احصا شد. تجزيه و تحليل داده هاي انجام شده امكان شناسايي مزايا و معايب استفاده از هوش مصنوعي در نظام سلامت را فراهم كرده است اما چالش اصلي در به‌كارگيري و بهره برداري از هوش مصنوعي در نظام سلامت، خود فناوري نيست كه در جهان پيرامون ما در حال رشد و تكامل است، بلكه در چارچوب قانوني است كه به‌وضوح فاقد مقررات مناسب و در نظر داشتن برخي تحولات سياسي، اخلاقي، اجتماعي و قضايي است. همچنين به منظور جلوگيري از تعارض و حفظ رويكرد رشد و توسعه در به‌كارگيري آن، همكاري هاي بين بخشي و فرابخشي اهميت دو چندان دارد.