ارائه مدل ارزيابي خط‏مشي‌هاي عمومي در صنعت گردشگري ايران

هدف: هدف اصلي اين پژوهش طراحي و ارائه مدل فراگير براي ارزيابي خط‌مشي‌هاي عمومي صنعت گردشگري در ايران و پركردن بخشي از خلأ دانشي در اين زمينه است.طراحي/ روش‌شناسي/ رويكرد: روش اين پژوهش به ‌لحاظ مخاطب بنيادي و از نظر رويكرد، تركيبي (كيفي و كمّي) است و در آن از سنجه‌هاي غيرمداخله‌اي استفاده شده است. مرحله كيفي پژوهش از طريق بررسي ادبيات موضوع و انجام مصاحبه‌هاي نيمه‌ ساختاريافته با خبرگان و متخصصان حوزه گردشگري براي استخراج مفاهيم پايه و كليدي و با استفاده از روش دلفي در سه مرحله انجام و تا رسيدن مقوله‌ها به اجماع نظري و چارچوب مناسب ادامه يافت. در مرحله كمّي، چارچوب استخراج شده به روش كمّي مورد آزمون قرار گرفت و با پردازش اطلاعات و تجزيه‌وتحليل داده‌ها بر اساس نتايج واطلاعات به‌دست آمده از پرسش‌نامه‌ها، مدل پيشنهادي ارزيابي خط‏‌مشي‌‏گذاري در گردشگري ايران تدوين و ارائه گرديد. جامعه آماري پژوهش، شامل خبرگان و متخصصان حوزه گردشگري است كه 21 نفر از آن ها به ‌عنوان نمونه آماري انتخاب شده‌ اند. بر اساس يافته‌هاي پژوهش، عناصر اساسي مدل در 5 بُعد (تشخيص مسئله، تدوين، مشروعيت‌بخشي، اجرا و ارزيابي پاياني)، در قالب 44 مفهوم مرتبط با 14 مقوله شناسايي و در نهايت مدل فراگير طراحي گرديد. يافته‌ هاي پژوهش:  نتايج پژوهش نشان داد اولّين و مهم‌ترين معيار ارزيابي هر يك از ابعاد پنج ‌گانه خط‌مشي عمومي گردشگري در ايران به ترتيب ذيل است: پرداختن به مسئله محوري گردشگري با رتبه ميانگين2.33 ، عقلاني بودن  خط‌مشي‌هاي گردشگري با رتبه ميانگين 2.17، پذيرش عمومي خط‌مشي‌هاي گردشگري با رتبه ميانگين1.60، تعهد عملي مجريان خط‌مشي‌هاي گردشگري با رتبه ميانگين2.26، استمرار ارزيابي خط‌مشي‌هاي گردشگري با رتبه ميانگين2.12.