واكاوي اثرات نامتقارن ريسك سياسي، نرخ ارز و نرخ تورم بر توسعۀ صنعت گردشگري در ايران

گردشگري به‌عنوان يكي از صنايع رو به رشد در جهان شناخته مي‏ شود. بر پايۀ گزارش سازمان جهاني گردشگري پس از سوخت، مواد غذايي و محصولات شيميايي، صنعت گردشگري بزرگ‏ترين بخش صادرات در جهان مي‏ باشد. صنعت گردشگري داراي مزاياي بالقوه براي رشد اقتصادي بوده و توسعۀ آن براي بسياري از كشورها، امري ضروري به‌نظر مي ‏رسد. بنابراين درك عوامل تعيين‌كننده و ارائۀ راهكار جهت توسعه صنعت گردشگري، امري مهم تلقي مي‌شود. بر اين اساس، هدف از مطالعۀ حاضر، تبيين و بررسي اثرات عوامل كلان اقتصادي و سياسي نرخ ارز، نرخ تورم و ريسك سياسي بر توسعۀ گردشگري با استفاده از رويكرد اقتصادسنجي خودرگرسيوني با وقفه‏ هاي توزيعي غيرخطي (NARDL) طي دورۀ زماني 1379-1400 در كشور ايران مي‏‏باشد. يافته‏ ها حاكي از آن است كه شوك مثبت نرخ ارز، هم در كوتاه ‏مدت و هم در بلندمدت، موجب افزايش توسعۀ گردشگري شده؛ درحالي‌كه شوك منفي نرخ ارز موجب كاهش آن شده است. در مورد نرخ تورم و ريسك سياسي نتايج متفاوت با نرخ ارز مي‏ باشند، به‌طوري‏ كه شوك مثبت ريسك سياسي و نرخ تورم، هم در كوتاه مدت و هم در بلندمدت، موجب كاهش توسعۀ گردشگري شده است، در حالي‏ كه شوك منفي ريسك سياسي و نرخ تورم، موجب افزايش آن شده است. همچنين جهت بررسي استحكام نتايج از روش اقتصادسنجي خودرگرسيوني با وقفۀ توزيعي چندكي (QARDL)  استفاده شده است. نتايج هر دو روش با هم سازگار است.