مقايسه پارامترهاي منتخب توزيع فشار كف پايي در دانش‌آموزان سالم و مبتلا به ناهنجاري ژنووالگوم حين راه رفتن روي شيب

مقدمه و اهداف حركت بر روي سطوح شي‌بدار، يك تكليف چالش‌برانگيز در زندگي روزمره و به‌ويژه هنگام پياد ه‌روي است كه چالش‌هايي را براي سيستم حركتي انسان ايجاد مي‌كند، به‌خصوص براي كساني كه آسيب‌هاي عصبي-عضلاني اسكلتي يا بيماري دارند. ازاين‌رو، هدف اين تحقيق مقايسه پارامترهاي منتخب توزيع فشار كف پايي در دانش‌آموزان سالم و مبتلابه ناهنجاري ژنووالگوم حين راه رفتن بر روي شيب بود.مواد و روش‌ها پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي، مدل تحقيق علي‌ مقايسه‌اي و كاربردي بود. آزمودني‌ها شامل 15 دختر مبتلابه ناهنجاري زانو ژنووالگوم (با فاصه قوزك‌هاي داخلي پا 0/44±3/90 سانتي‌متر) و 15 دختر زانوي سالم ( با فاصه قوزك داخلي پا 0/29± 0/73 سانتي‌متر)  بود. ميزان فشار كف پايي در 10 ناحيه آناتوميكي كف پا بر روي سطوح شيب‌دار 0، 8 ± ، 10 ±، 20 ± در فاز استانس راه رفتن مورد بررسي قرار گرفت. از آزمون تحليل واريانس دوسويه با اندازه ‌گيري ‌هاي مكرر جهت تحليل آماري استفاده شد. سطح معناداري برابر با 05/0 بود. يافته‌ها حداكثر فشار تنها در نواحي انگشت شست و استخوان‌هاي كف پايي 2 تا 4 و قسمت خارجي پاشنه در شيب 8+ ، 15- و 20- بين دو گروه ژنووالگوم و سالم داراي تفاوت معناداري بود كه اين فشار در گروه ژنووالگوم نسبت به گروه سالم بيشتر بود. تغييرات مركز فشار پا در شيب مثبت و منفي 8 و 15 در گروه ژنووالگوم نسبت به سالم در جهت جانب داخلي-‌خارجي به‌طور معناداري بيشتر به سمت مقادير منفي رفته است.نتيجه‌گيري نتايج نشان داد كه تغييرات مركز فشار با افزايش شيب بر ميزان سوپينيشن پا مي‌افزايد و با افزايش شيب منفي از ميزان پرونيشن مچ پا مي‌كاهد؛ بنابراين مي‌توان شيب‌هاي 20-، 15- و 8- را در جهت بهبود الگوي توزيع فشار كف پا دختران نوجوان داراي زانو ژنووالگوم پيشنهاد كرد. باوجوداين، مطالعات بيشتري در اين زمينه مورد نياز مي‌باشد.