مقايسه اثربخشي درمان شناختي- رفتاري و درمان تعامل والد -كودك بر اضطراب و تنهايي كودكان مبتلا به اختلال اضطراب جدايي

هدف: هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي درمان شناختي- رفتاري و درمان تعامل والد -كودك بر اضطراب و تنهايي كودكان مبتلا به اختلال اضطراب جدايي بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع طرح‌هاي كاربردي و شبه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون و پيگيري همراه با گروه گواه بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه كودكان (دختر و پسر) مبتلا به اختلال اضطراب جدايي شهر ساري در شش ماه نخست سال 1400 بود. نمونه اين پژوهش شامل 45 نفر از مراجعه‌كننده به مركز مشاوره بامداد و مركز مشاوره باور كه با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفي در دو گروه آزمايشي درمان شناختي- رفتاري و درمان تعامل والد -كودك و گروه گواه در ليست انتظار جاي داده شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه، مقياس اضطراب كودكان اسپنس (1997) و پرسشنامه تنهايي آشر و همكاران (1984) به دست آمد. داده‌ها با استفاده از روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و نرم افزارSPSS-26 به اجرا درآمد. يافتهها: نتايج نشان داد كه بين دو گروه درمان شناختي-رفتاري و درمان تعامل والد –كودك بر اضطراب و تنهايي در كودكان مبتلا به اختلال اضطراب جدايي تفاوت معناداري وجود دارد و درمان درمان شناختي- رفتاري سبب ايجاد تغييرات بيشتر در اضطراب در كودكان مبتلا به اختلال اضطراب جدايي شد و اين درمان قويتر از درمان درمان تعامل والد-كودك در اين گروه از بيمارن است. در درمان تعامل والد -كودك سبب ايجاد تغييرات بيشتر در تنهايي در كودكان مبتلا به اختلال اضطراب جدايي شد و اين درمان قوي تر از درمان شناختي- رفتاري در اين گروه از كودكان مبتلا به اختلال اضطراب جدايي بود (0.001 P). نتيجه‌گيري: ميتوان نتيجه گرفت كه درمان شناختي-رفتاري بر اضطراب در كودكان مبتلا به اختلال اضطراب جدايي و درمان تعامل والد –كودك مي‌تواند به عنوان روش مداخله‌اي موثري براي بهبود تنهايي كودكان مبتلا به اختلال اضطراب جدايي باشد.