طراحي الگوي نوآوري باز صنعت طلاي ايران

نوآوري باز، طي دهۀ گذشته به‌طور گسترده‌اي در پيشينه مديريت نوآوري مورد بحث بوده است. اين امر موجب شناسايي هرچه بيشتر مزاياي آن گرديده است، نظير استفاده از ورودي‌هاي دانش براي تسريع نوآوري‌هاي داخلي و گسترش بازار براي استفاده‌هاي خارجي از نوآوري در شركت‌هاي كوچك و متوسط. هدف اين پژوهش، دستيابي به الگوي ساختاري نوآوري باز براي صنعت طلاي ايران با بررسي عوامل تأثيرپذير و تأثيرگذار و تبيين چگونگي روابط ميان آن‌هاست. پژوهش از نوع كيفي با ماهيت اكتشافي ـ تبييني است و از رويكردهاي مرور نظام‌مند پيشينه پژوهش و فراتركيب و تحليل مضمون بهره گرفته است. در اين خصوص، از بين 3151 مقالۀ اوليه، 54 مقاله پس از گذر از لايه‌هاي متعدد ارزيابي، مورد بررسي محتوايي قرار گرفته و متغيرها و واحدهاي معنايي مورد نظر شناسايي شده است. سپس 25 كد مفهومي اوليه، استخراج و پس از اعتبارسنجي آن با خبرگان، روابط ميان آن‌ها نيز از متون علمي استنتاج شد و در يك الگوي مفهومي ترسيم گرديد. در ادامه براي تطبيق الگوي مذكور در صنعت طلا، مصاحبه‌هايي نيمه‌ساختارمند با خبرگان صنعت طلا طرح‌ريزي و اجرا شد، كه اين اقدامات منجر به شناسايي 11 عامل جديد و اختصاصي براي صنعت طلا گرديد. با ادغام و دسته‌بندي عامل‌ها، 34 مقولۀ نهايي شناسايي و با بررسي روابط بين آن‌ها، الگو نوآوري باز در صنعت طلا تدوين و عامل‌هاي مهم تأثيرگذار و تأثيرپذير در الگو شناسايي گرديد. همچنين، در اين ميان سه عامل كليدي شامل نهادسازي ميانجي، تغييرپذيري مديران و عامل اعتمادسازي در همكاري و مشاركت‌ها، تأثيرگذارترين عوامل‌ در الگو شناسايي شدند كه علاوه بر تاثير بر روي ديگر عوامل‌ موجب تقويت نوآوري باز و در نتيجه تقويت متغيرهاي عملكردي مي‌گردند.