ميزان تأثيرپذيري منابع اخلاقي از آموزه‌هاي قرآني در يكصد سال اخير حوزۀ علميه

اين مقاله به بررسي ميزان تأثيرپذيري منابع و متون اخلاقي منتشر شده از سوي علماي حوزۀ علميۀ قم از آموزه‌هاي اخلاقي قرآن، در يكصد سال اخير پرداخته است. مقالۀ حاضر به روش «توصيفي- تحليلي» مهم‌ترين منابع اخلاق اسلامي را كه در بازه زماني 1300 تا 1400 شمسي، از زمان شكل‌گيري حوزۀ علميۀ قم به دستور مرحوم آيت‌الله شيخ عبدالكريم حائري تاكنون تدوين شده، واكاوي كرده و ميزان تأثيرپذيري آنها از آموزه‌هاي قرآني را سنجيده است. كتب تدوين شده در اين حوزه از حيث ميزان تأثيرپذيري از آموزه‌هاي اخلاقي قرآن به حسب تاريخي و بر اساس محتوا و ساختار يكسان نبوده، اما بيشترين حوزۀ تأثيرگذاري اين منابع را مي‌توان در دوران پس از انقلاب و در آثار متاخراني همچون استاد شهيد مطهري، علامه طباطبائي، آيت‌الله جوادي آملي و به‌ويژه استاد مصباح يزدي مشاهده نمود. بخش عمده منابع اخلاقي منتشر شده در اين مقاله به صورت ساختاري و محتوايي به اجمال بررسي گرديده است.