بررسي قواعد زيست‌محيطي در قوانين و قراردادهاي نفتي كشورهاي چين، تانزانيا، استراليا و اقليم كردستان عراق

صنعت نفت‌وگاز از ديرباز يكي از مهم‌ترين منابع تأمين انرژي بوده است. امروزه حتي با توسعه‌ استفاده از انرژي‌هاي تجديدپذير همچون انرژي‌هاي حاصل از امواج دريا، باد و زمين‌گرمايي، همچنان نفت‌وگاز منبع اصلي تأمين سوخت نيروگاه‌ها، پالايشگاه‌ها، پتروشيمي و نيز مصارف شهري و خانگي است؛ به‌نحوي‌كه دستيابي به توسعه جز از طريق استفاده از اين منابع امكان‌پذير نيست. اين مسئله در كشورهايي همچون ايران كه وابستگي اساسي به درآمدهاي حاصل از توليد و فروش اين منابع دارند، اهميت دوچنداني مي‌يابد. انجام عمليات در صنعت نفت‌وگاز و همچنين استفاده از اين منابع طبيعي، ناگزير همراه با ايجاد آلاينده‌هاي مخرب و گاه جبران‌ناپذير زيست‌محيطي است. پژوهش حاضر، با برشماري ويژگي‌هاي مشترك زيست‌محيطي در مقررات و قراردادهاي نفتي كشورهاي آسيا، آفريقا و اقيانوسيه، سعي در انتقال تجربيات آن كشورها از پيش از آغاز عمليات نفتي تا مرحله‌ برچيدن تأسيسات و تجهيزات نفتي پس از پايان اين عمليات كرده و به اين نتيجه رسيده است كه با پيشرفت در طول زمان، دولت‌ها قواعد و مقررات سخت‌گيرانه‌تري در پاسداري از محيط‌زيست منطقه‌ قراردادي كشور خود وضع و اصلاح كرده‌اند و هدف آن‌ها، دستيابي به توسعه‌ اقتصادي صرف نيست، بلكه درپي رسيدن به توسعه‌ پايدار هستند.