بررسي روابط بينامتني در نمايشنامه ي‌ بايستي دريا را آفريد و منطق ‌الطّير عطّار

نمايشنامه ي بايستي دريا را آفريد از ژان-پير اسپيلمون در زمره‌ اقتباس هاي موفق از منطق الطّير عطّار است. اسپيلمون در اين بازآفريني سعي نموده تا در عين وفاداري به چارچوب اصلي منظومه عطّار، تغييرات قابل توجّهي را با در نظر گرفتن الزامات نمايشي در آن انجام دهد. از جمله دگرگوني‌هاي مهمي كه در اين اثر شاهد آن هستيم، تغيير در تعداد وادي‌هاي سلوك، حذف و تقليل تعداد مرغان سالك و نيز تحوّل در دلالت‌هاي شخصيت سيمرغ مي‌باشد. به بيان ديگر، اسپيلمون بنابر ديدگاه ناسوتي و جهان‌نگري ويژه خويش اثري متفاوت و مطابق با سليقه مخاطبان معاصر ارايه داده است. در اين پژوهش با توجه به نظريه بينامتنيت ژرار ژُنِت، درصدد بررسي و پاسخ به اين پرسش‌ها هستيم كه نمايشنامه‌‌نويس فرانسوي تا چه حد موفّق به انتقال پيام جهان‌شمول اثر عطّار در قالب يك نمايشنامه بوده است؟ و بنيان هاي اصلي داستان سفر مرغان دستخوش چه تحوّلات جديدي در اين اثر شده است؟ نتيجه تحليل بينامتني اين اثر حاكي از آن است كه در اين متن حضور چند عنصر بينامتني از جمله رهبر مرغان، وادي هاي سلوك و نيز مفهوم سيمرغ انكارناپذير است، با اين وجود تفاوت هاي شاخصي در دلالت هاي آن موجود ميباشد كه نشأت گرفته از جهان نگري ويژه ي اسپيلمون است.