مقايسه تصاوير طلوع و غروب در كليله و دمنه و مرزبان نامه

نثر مصنوع و فنّي، نثري است كه بر آرايش­هاي كلام و زيبايي‌هاي سخن استوار است. نويسندگان نثر مصنوع، به توصيف و تصوير طبيعت و الگوبرداري از صحنه ها و اشياي طبيعي توجّه بسياري نشان مي‌دهند. در ميان توصيفات متنوع و رنگارنگ از طبيعت، توصيف منظرۀ دميدن صبح و فرارسيدن شب درخششي خاص دارد. مسألۀ اصلي اين پژوهش، آگاهي از نحوۀ تصويرپردازي و كيفيّت استفادۀ نويسندگان متون كليله‌ودمنه و مرزبان‌نامه از تصاوير طلوع و غروب است. يافته‌هاي اين پژوهش توصيفي- تحليلي نشان مي‌دهند كه در هر دو اثر، فراواني تصاوير طلوع بيشتر از غروب است كه اين امر نشان‌دهندۀ توجّه رواني نويسندگان به نور و روشنايي و گريز آنها از ظلمت و تاريكي است. تصاوير برونگرا، حسي و ملموس هستند. فراواني تصاوير طلوع و غروب در مرزبان‌نامه، بيشتر از كليله‌ودمنه است. نصرالله منشي به عنصر زمان توجّه داشته، امّا كمتر آن را به تصوير كشيده است. همچنين در مرزبان‌نامه بين تصاوير و محتواي داستان تناسب وجود دارد، امّا در كليله ودمنه اين‌گونه نيست.